Expositie: Jong Talent '09 exposanten
do 3 sept - zo 13 sept ma-vr: 11 - 17u & za-zo: 10 - 17u / entree: €6 / €4 (t/m 18 jaar en op vertoon van studentenkaart)
Elke zomer studeren mediakunstenaars af aan de Nederlandse kunstacademies, het Media Art Festival voor Jong Talent toont daarvan het beste werk. Daarmee is dit festival van Media Art Friesland een springplank voor de jongste lichting mediakunstenaars.
Jeong Yoon Ahn (1971)
Menselijke Ecologie aan de Universiteit INHA, Zuid-Korea; Minerva Academie, Groningen
Jeong Yoon Ahn maakt meestal zelfportretten. Ze richt zich hierbij op subtiele veranderingen en kleine bewegingen van een object of van haar eigen lichaam. Veranderingen en bewegingen die je normaal niet opvallen. Door de tijdsduur op te rekken en de omvang te vergroten, benadrukt Jeong eerder haar emotionele betrokkenheid dan zich te richten op de fysieke gesteldheid van het object of haar lichaam. In 2005 verhuisde Jeong naar Nederland, maar niet voordat ze de snelle culturele en politieke veranderingen in haar geboorteland Zuid Korea had ervaren. Vervolgens werd ze geconfronteerd met gevolgen van de aanpassing aan de Europese maatschappij. Haar zelfportretten geven haar gevoel van vervreemding, onveiligheid en uitputting van het constant zichzelf opnieuw moeten definiëren weer.
 |
 |
The Hymn of a Republic
[video, 04:46, 2009]
De video toont een wimper drijvend op een oog. Wimpers beschermen je ogen tegen vreemde stofdeeltjes. Maar wimpers worden zelf vreemd materiaal wanneer ze los hebben gelaten, bijna schrikaanjagende objecten. Het beeld in combinatie met de titel en het geluid (een achterstevoren afgedraaide opname van het volkslied van Zuid-Korea) kunnen op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Jeong wil het publiek uitdagen om een eigen mening te vormen over wat ze zien.
Muziek door Sung Wan Kim
|
Self-portrait
[video, 10:09, 2008, herhalend]
Voor Self-portrait heeft Jeong zich laten beïnvloeden door de traditionele schilderkunst. Het is een animatiefilm opgebouwd uit 58 zelfportretfoto’s. De foto's verwijzen naar historische portretten door de specifieke compositie, belichting en het gebruik van schmink. Het onbewogen gezicht van een vrouw een toont een opeenvolging van verschillende emoties (van verdriet tot frustratie), alvorens opnieuw een serene toestand te bereiken. De video is herhalend, als verwijzing naar het uitdoven en het herstel van de levenscyclus. |
up
Nikki van Basten (1986)
Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht [www.nikkivanbasten.nl]
Nikki van Basten is geboren te Lloydminster, Canada. Tijdens haar VWO studie, volgde zij ook de vooropleiding aan de HKU in 2003/04. Na afronding van beide opleidingen, vertrok zij naar Italië tot 2005.
Hierna begon zij aan de Beeldende Kunst opleiding te Utrecht en volgde het 3de leerjaar Fine Arts D.I.T te Dublin om daar het 3e jaar te volgen. Ervaring, ‘het zelf ondergaan’ en de ruimte tussen aanwezigheid en afwezigheid spelen een centraal thema in Nikki’s werk.
7 sec.
[installatie: videoprojectie, 00:00:07 sec., rookmachine, 2009]
"Ik vindt het belangrijk dat het publiek mijn werk ervaart. De ervaring duurt 7 seconden. Precies de tijd dat het beeld ontstaat en uit elkaar valt. Gedurende die 7 seconden beseft het publiek niets anders dan dat moment. Het publiek voelt, zonder te denken. Het beeld is er continue, maar alleen in die 7 seconden zichtbaar. De zichtbaarheid in de nu-beleving geeft uitdrukking aan het ‘zijn’.’’ NB
up
Marcel Brosens (1970)
Master of Social Sciences, Universiteit Utrecht; HTS Technische bedrijfskunde Alkmaar; Avans/St Joost, Den Bosch [www.marcelbrosens.com]
De achtergrond van Marcel Brosens is multidisciplinair, waardoor hij ervaringen uit zijn beroepspraktijk verbindt met het theoretische discours. Zo combineert hij zijn kunstenaarschap met andere werkzaamheden: hij is medeoprichter van een specialistisch bureau dat groepsgesprekken begeleidt en werkt parttime als docent aan de Radboud Universiteit Nijmegen.
Als kunstenaar maakt hij video’s en installaties met bewegend beeld en geluid. Hij is hierbij geïnteresseerd in gewoontes, automatismen, systemen, routines en determinisme. Een spel met interventies en interactiviteit vormt een rode draad in zijn werk
Equal is not equal
[computerinstallatie, circa 05:00 herhalend, 2009]
Op twee grote schermen worden twee video’s van een hand boven witte ondergrond geprojecteerd. Beide handen maken afzonderlijk van elkaar een eindeloos repeterende beweging, waarbij ze met twee langwerpige metalen blokjes op de ondergrond tikken. Dit ritmische tikken is van elke video afzonderlijk hoorbaar. Doordat de tijdsduur per video verschilt, haalt het ene ritme het andere in. Op het moment dat de ritmes gelijk lopen en in elkaar opgaan, houden ze dit tempo exact 25 seconden aan, daarna schuiven ze weer uit elkaar. Dit in en uit elkaar lopen van de ritmes herhaalt zich voortdurend.
Equal is not equal is ontstaan vanuit een interesse in onbewuste handelingen en gedragingen. Dergelijke handelingen hebben enerzijds iets zenuwachtigs of neurotisch, anderzijds werken ze rustgevend. Waarom we ze uitvoeren is niet altijd duidelijk, maar ze definiëren ons als mens net zo goed als onze bewuste gedragingen en handelingen.
up
Femke Dijkstra (1988)
Minerva Academie, Groningen [
www.femkedijkstra.nl]
Femke Dijkstra houdt zich bezig met het lichaam, of beter gezegd met alle processen van dit lichaam die zowel bewust als onbewust worden ervaren. Een lichaam ervaart zij als wisselwerking tussen mentale en fysieke aspecten, waarbij indrukken van buitenaf continue sporen op het lichaam achterlaten. Het fascineert Femke dat het altijd is alsof het lichaam bezig is met het omzetten en of laten verdwijnen van deze indrukken, alsof het op deze manier in balans probeert te komen met de buitenwereld. De driedimensionale werken die Femke maakt, omschrijft ze als lichamen. Vaak zijn de maten ervan gebaseerd op de menselijke maat om zo de kijker als het ware in het werk op te nemen.
Zonder Titel
[gips, houtlijm, latex, pur-schuim, acrylverf, jute, videoprojectie, 2009]
Op de bolle en holle vormen die uit de muur naar voren komen en erin zijn verzonken worden video’s geprojecteerd. De vormen veranderen door invloeden van buitenaf. Uiteindelijk verdwijnen ze, om zichzelf daarna weer op te bouwen.
up
Fabian Hijlkema (1986)
Minerva Academie, Groningen [
www.fabiandesign.nl]
Mensen, hun onderbewustzijn, hun interacties en verhoudingen binnen onze maatschappij zijn zaken die Fabian Hijlkema erg interesseren. Deze onderwerpen zijn dan ook in toenemende mate in zijn werk terug te vinden. Voor hem is het onvermijdelijk dat zijn werk zich op het snijvlak van grafisch ontwerp en autonome kunst bevindt, een grens die hij zelf heel spannend vindt.
Happiness can make you design
[installatie: computer, internet, printer, 2009]
"Als ontwerper zijn er naar mijn idee altijd een aantal vragen die je jezelf moet blijven stellen. Wat is mijn rol als ontwerper? Hoe kan mijzelf verhouden tot de maatschappij waarin ik mij begeef? Na het bekijken van Stefan Sagmeisters’ presentatie ‘Design can make you happy’ was ik gefascineerd door het gegeven dat een ontwerp iemand gelukkiger zou kunnen maken. Het leek mij echter erg lastig om dit universeel te bereiken door uit te gaan van mijn eigen geluk, ik besloot het om te draaien. Ik geloof namelijk dat de mens erg gevoelig is voor zowel negatieve als positieve invloeden van buitenaf, we tasten tenslotte altijd de kaders van ons leven af.
Mijn project gaat dan ook eigenlijk over het leven, onze zoektocht naar geluk en een manier om dit tot uiting te brengen. Mensen zetten hun lief en leed op internet, niet wetende wat hier vervolgens mee gebeurt, de absurditeit van het internet. Het zou te gemakkelijk zijn om hier een aanklacht tegen te plaatsen - we kennen allemaal de nadelen. Veel interessanter is om deze absurditeit om te buigen in iets wat we kunnen gebruiken of iets waarvan we kunnen genieten.
De installatie zoekt live vanuit de gehele wereld naar positieve emoties en berichten van andere mensen. Elke minuut wordt er een gekleurd pamflet geprint met daarop een boodschap die soms prachtige - bijna poëtische - teksten kan bevatten, teksten die de interactie met ons aangaan zodra we deze tot ons nemen. Teksten die mij en hopelijk ook jou een klein moment - al is het maar één seconde - van geluk opleveren." FH
up
Martha Benedikte Hjorth Jessen (1983)
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam; Hout- en Meubileringscollege, Amsterdam [www.marthabenedikte.dk]
“Martha Benedikte Hjorth Jessen is een kunstenaar die de lat hoog legt, zij daagt zichzelf uit met interessante vragenstellingen en geeft antwoorden die ze hierop vindt in een verrassende vorm weer. Haar kunstwerken zijn conceptueel, doch speels en met humor gemaakt; vaak groots van opzet en met vakkundige nauwkeurigheid gemaakt. Zij verhalen o.a. over haar en haar fascinatie naar de plaats die de mens inneemt in zijn omgeving in relatie tot de architectuur. Martha weet de kijker te vervoeren met haar kunstwerken en zij weet bij de kijker vragen op te roepen met haar werk, dit is waar het bij haar om gaat.” (Harry Heyink 2009)
Architectural Recalibration
[installatie: staal, polyesterdraad, hout, zeepsop, 3 motoren, 6 schakelaars en een Arduino, 2009]
Het werk gaat over het instorten, breken en verlies in evenwicht met het weer opbouwen, de triomf van de prestatie en de behoefte om te spelen.
Architectural Recalibration heeft zijn oorsprong in de ervaring van zeepbellen en de fascinatie voor glas. Glas is een materiaal dat vaak wordt geassocieerd met kwetsbaarheid. Het interesseert Martha dan ook zeer dat dit materiaal wel één van de meest toegepaste materialen is binnen de moderne architectuur, met haar grote, imponerende gebouwen. Zo kunnen bouwwerken grotendeels van glas gemaakt zijn. In het begin was men bang om deze constructies betreden, vanwege hun associatie van glas met kwetsbaarheid. Algauw kwam men er achter dat de bouwwerken wel degelijk sterk genoeg waren om hen te dragen.
Onder andere door de huidige financiële crisis ervoer Martha dat de ooit sterke constructies toch uiteen begonnen te vallen. Als zeepbellen die om haar heen uiteenspatten. Ze is echter van mening dat als we deze zeepbellen kunnen vangen en bewaren, ze een deel van hun magie verliezen.
up
Witte van Hulzen (1984)
ArteZ/ AH, Arnhem [www.wittevanhulzen.com]
Witte van Hulzen regisseert voor zijn films groepen mensen die geen ervaring hebben met acteren, zoals een dorpsfanfare, trainers van politiehonden of Afrikaanse taxichauffeurs. Door met deze mensen intensief te repeteren ontstaat er een samenwerking waarin elkaars grenzen en mogelijkheden worden afgetast.
Als mensen worden samengebracht gaan machtsverhoudingen een belangrijke rol spelen; de verhoudingen binnen de groep, maar ook de verhoudingen tussen groep en regisseur.
Dit brengt spanningen met zich mee die voor Witte potentieel dramatisch interessant zijn. Witte wil de schoonheid vinden in het leven van andere mensen en die lenen voor het creëren van zijn eigen leven en werk.
You’ll never walk alone
[installatie: 3 videoprojecties, 13:50, 2008/2009 I.s.m. Sander Breure]
Jonge Oegandese mannen spelen surrealistische scènes die refereren aan de Westerse filmgeschiedenis. Een motorrace in een woestijn, een eenzame cowboy die rond dwaalt in een winkelcentrum in Kampala en een groep mannen met jachtgeweren in een lege nachtclub. Afrikaanse mannen verdwaald in westerse beeldvorming
up
Thomas Kuijpers (1985)
AVANS/ St. Joost, Breda [www.thomk.nl]
Thomas Kuijpers is afgestudeerd als fotograaf. Hij houdt ervan om zijn eigen afbeeldingen te creëren. Soms serieus, soms grappig, maar nooit zinloos. Elke werk is een verhaal met daarin een gedachte, een gevoel, maar nog het meest een schreeuw om verandering. Fotografie is niet het enige medium dat Thomas inzet om de verhalen te vertellen, hij schroomt niet om andere media te gebruiken. Alles om het verhaal goed te kunnen weergeven; het verhaal is namelijk het allerbelangrijkste, hieraan zal hij nooit concessies doen.
XENOFOBIAC
[installatie: video, 08:41, 2009, met foto’s Blackout means Black, 2.45x2.10 Memoryall, 80x98,5, Prologue, 25x35, Grave Danger 105x128, Notmyfuture, The Real Problem, 75x92, Pariot, Act ACT!, 100x110, Detour 105x130, The Red Balloon, 11,5x8,5, 2009]
Het gaat over angst. Het gaat over macht. Het gaat over jou, je buren en je moeder. Het gaat over controle, controle die wij allemaal verliezen. Een nieuwe politieke demon is gecreëerd. Ze hebben je nu kunstmatig bang gemaakt. Bang genoeg om je vrijheid in te leveren voor een beetje bescherming. Geef hen deze controle niet! Wees niet bang voor de dingen ze je vertellen om je bang te maken.Trap niet in de valkuil van dit geënsceneerde deel van de geschiedenis
up
Aike Lütkemöller (1986)
ArteZ/ Media Department, Enschede [www.aikes.eu]
Aike Lütkemöller geboren in Lippstadt te Duitsland, woonde 17 jaar in Bremen tot hij verhuisde naar Enschede.
Mini Projection
[Installatie: metaal, optische lenzen, projectie, 2009]
“In eerste instantie was ik van plan om een video te maken van een balletdanser, geprojecteerd ter grootte van een nagel. Mijn bedoeling was om iets fragiels en kleins te maken, een persoon die zich verbergt in een ruimte en alleen zichtbaar is voor mensen die er naar zoeken.
Videoprojectoren gebruiken lenzen om het projectievlak van een video te bepalen. Ik begon een onderzoek met verschillende lenzen om zo een zo klein mogelijk videobeeld te kunnen projecteren.
Iedere keer dat ik een andere lens voor de projector plaatste, veranderde de video met de dansende vrouwen. Soms werden ze groter, soms werden ze abstracter van vorm en soms waren ze alleen nog vaag herkenbaar in grove pixels. In de uiteindelijke versie combineer ik mijn onderzoek met de verschillende presentatietechnische aspecten die ik ontdekte tijdens de bouw van de installatie. De beweging van de vrouwen is het belangrijkste resultaat van de installatie." AL
up
Machiel Marse (1987)
Avans/ St. Joost, Den Bosch [http://machielmarse.blogspot.com]
In zijn werk gaat Machiel Marse uit van een object en zijn handeling vanuit dat object. Met behulp van film, fotografie of performance brengt hij deze handeling in beeld. Een klopboor, een geschonden paraplu, stropdassen, een sokkel en het gat in een onderbroek zijn voorbeelden van dingen die hem weten te prikkelen. Vaak betekenen die objecten in eerste instantie niets bijzonders. Naarmate het werk vordert en de handeling tot een hoogtepunt komt, ontstaat er iets. Het juiste moment is daarbij belangrijk. Ook de begrippen lichaam, identiteit en seksualiteit spelen belangrijke rollen. Op zijn minst één van die begrippen is altijd duidelijk aanwezig in Machiels werk, soms een combinatie van meerdere.
33.3
[installatie: video, 13:14, 2008]
Een film, verdeeld over 3 schermen, waarin 33 stropdassen gestropt worden. Scherm 1: Hoofd/Bovenlijf, het stroppen. Scherm 2: Onderlijf, de opwinding. Scherm 3: Voeten en vloer, het residu / de creatie. Elk scherm heeft zijn eigen muziek.
De Klopboor Actie >
[een serie van 5 foto’s (8x12), 2009]
Getoond wordt hoe iemand rondzwaait met een boor, waar textiel op geboord zit.
up
Jan Merlin Marski (1982)
ArteZ/ Media Department, Enschede [www.screenfly.eu]
Jan Merlin Marski is in Berlijn geboren. Na een jeugd in Duitsland heeft hij de opleiding Gestaltungstechnische Assistent Medien und Kommunikation in Keulen gedaan. In de vier jaren aan de Aki was hij vooral bezig met de werking en de manipulatie van ruimte en tijd.
Entropie
[installatie: video, 03:00 herhalend, staal, glas, 2009]
In het werk Entropie lost een heldere structuur op en transformeert daarbij in een schijnbaar chaotische toestand. Deze transformering roept een apocalyptisch en tegelijk poëtisch gevoel op.
Ayako Nishibori (1980)
Visual communication design, Tama University, Tokyo; Digital Film Making, SAE, Amsterdam; Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
[www.ayobori.com]
Gebruik makend van traditionele en digitale technieken, maakt de Japans, Amsterdamse kunstenares Ayako Nishibori animaties, video’s en installaties met vaak eenvoudige middelen. In haar werk legt ze de nadruk op schoonheid en vakmanschap.
Erisa
[installatie: video 00:00:30, herhalend, drie schermen, 3 overheadprojectoren, 2009]
De schermen tonen een fotocollage van een gracht in Amsterdam. Een beamer projecteert een video van een meisje in een (met de hand ingekleurde) jurk. Zij loopt van scherm naar scherm. Haar proporties zijn in eerste instantie in verhouding met haar omgeving, maar naarmate ze verder loopt, veranderd ze van grootte, totdat ze uiteindelijk zelfs groter is dan de huizen in haar omgeving.
up
Nicole O’Niel (1984)
Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten, Den Haag
In haar videowerk integreert Nicole performances. Ze neemt hierbij zowel de rol van regisseur als performer op zich. Nicole toont ons absurde verhalen met onderwerpen als sociale relaties. De absurditeit van haar verhalen wordt versterkt door de vorm waarin ze zijn weergegeven: verspringende scènes, sterke afbrekingen en zelden een lineaire verhaallijn.
Humor is voor Nicole belangrijk in haar werk. Het zorgt ervoor de kijker tijd wil vrijmaken om naar het werk te kijken. Maar naast dat Nicole je laat lachen om haar verhalen, zet ze je tegelijkertijd aan tot het denken over wat je eigenlijk ziet.
Függés (Dependent)
[video, 11:00, 2009]
Függés heeft Nicole gebaseerd op groepsgedrag. Een fascinerend aspect van de mens is enerzijds haar hang naar individualisme en anderzijds haar afhankelijkheid van andere mensen. We leven hoe men het ook wendt of keert in een groep. De video toont een (wellicht herkenbare) situatie van buitengesloten worden in een groep. Je ziet een vrouw. Ze heeft zich zo mooi gemaakt, dat het bijna clownesk aandoet. Buiten beeld voeren twee mannen een gesprek over haar. Hoewel de camera onbeweeglijk op de vrouw gericht is, is het hierdoor bijna alsof ze niet aanwezig is. Ondanks haar opvallende verschijning.
up
Eric Parren (1983)
Koninklijk Conservatorium; Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten, Den Haag [www.ericparren.net]
Eric Parren richt zich op live audiovisuals, generatieve kunst, AI en interactiviteit. Zijn speciale aandacht gaat uit naar evolutionaire systemen en hun creatieve mogelijkheden. Eric is lid van het kunstcollectief Macula waarmee hij regelmatig live cinemasets geeft. Hij is ook de oprichter en co-host van de La Force Sauvage internet radio-show.
GenePool
[interactieve installatie met multi-touch tafel en touch screen, 2009]
GenePool verkent de thema’s kunstmatig leven en kunstmatige evolutie. Het evolutieproces toegepast op een gesimuleerd systeem van kunstmatige levensvormen in een speciaal gecreëerde multi-gelaagde omgeving.
Iedere levensvorm heeft een eigen rijke set van mogelijkheden, variërend van beweegbare lichaamsdelen, het gewicht, het gezichtsveld en de klank die het voortbrengt. Deze kenmerken bepalen hoe hij zich zal gedragen en zal verhouden tot de andere levensvormen. De afzonderlijke functies zijn gecodeerd in het DNA die in de levensvorm besloten ligt.
De wezens moeten in de omgeving proberen te overleven door het vinden van voedsel en onderdak, ze moeten uit de buurt blijven van gevaar en, wanneer de gelegenheid zich voordoet, zich voorplanten met een geschikte partner. Ontwerp zelf ook een schepsel en kijk of het kan overleven!
up
Aram Pourdjafar (1982)
Minerva Academie, Groningen
Aram Pourdjafar werd geboren in Teheran te Iran. De transformatie van de identiteit van een vluchteling is een centraal thema in het werk van Aram. Zelf is zij 9 jaar gelden gevlucht uit Iran en heeft een aantal jaren in verschillende AZC's gewoond.
Identiteit van een vluchteling
[installatie: video 1, 10:00, scherm, video 2, 10:00, video 3, 10:00, monitoren, 2009]
“Vanuit een vertrouwde omgeving (het land waarin je bent opgegroeid), vlucht je en moet je je aanpassen aan een nieuwe omgeving. Tijdens dit proces moet je veel leren en leren veel los te laten om je te kunnen redden. Je bent constant aan het veranderen.’’ AP
Uit deze ervaring zijn drie video’s ontwikkeld. De eerste video staat voor herinnering en heimwee en toont een slaapkamer met kleren op de grond. De volgende toont de overgang van de oude naar de nieuwe identiteit en speelt zich af in een gang van een asielzoekerscentrum. De laatste laat de nieuwe omgeving zien. In alle drie films is een figuur aanwezig, bedekt met een chador (een gewaad wat vrouwen uit middenoosten dragen) waardoor de figuur anoniem en onbekend blijft.
up
Tim Scheidegger (1980)
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Vanaf jonge leeftijd is Tim Scheidegger al bezig met het creëren van dingen. Dit uitte zich eerst vooral in het maken van tekeningen en vanaf zijn 16e ook in het produceren van elektronische muziek, wat hij zich tot op de dag van vandaag nog steeds mee bezig houdt. In 2003 begon hij een studie docent beeldende kunst aan de AHK en stapte een jaar later over naar de Gerrit Rietveld Academie. In het begin van zijn studie tekende en schilderde hij veel, daarna richtte hij zich meer op ruimtelijk werk. In 2007 koos Tim voor video als medium en studeerde daar uiteindelijk in 2009 mee af. "In mijn werk onderzoek ik hoe lichaam en geest zich tot elkaar verhouden. In hoeverre kan men het lichaam beschouwen als extensie van de geest en tot op welke hoogte beïnvloeden externe fysieke factoren ons innerlijke bewustzijn?" TS
Klei/Gezichtsculptuur
[video: 13:00 min. projectie, 2009]
Het zelfportret toont een close-up van Tims gezicht voor een witte achtergrond. Plotseling wordt er een stuk klei tegen het gezicht aangegooid. Er volgen meer stukken klei, waardoor er stukje bij beetje een soort masker ontstaat. Het proces herhaalt zich net zolang totdat er uiteindelijk alleen maar een homp klei te zien is.
De mensfiguur in de video bevindt zich in een lijdende positie. Hij incasseert de klappen van de op zijn hoofd spattende klei. Uit zijn gezichtsuitdrukking is angst af te lezen, totdat het gezicht volledig bedekt is. Er vindt een transformatie plaats van het individu naar een object. De mensfiguur verandert letterlijk in een kleisculptuur.
Handwerk
[video: 00:00:05 sec. herhalend, monitor, 2009]
Het werk toont de kunstenaar die zijn eigen hand in brand steekt. Hij behandelt hiermee een voor hem uitermate belangrijk lichaamsdeel (zijn hand fungeert voor hem als gereedschap voor het maken van zijn werken) als een vervangbaar object. Doordat Tim zijn actie vertraagd weergeeft, wordt de tijdsbeving ervan uit zijn verband gehaald. De actie doet hierdoor denken aan een droom of zelfs een spirituele handeling.
up
Saygin Soher (1982)
ArteZ/ Media Department, Enschede
Saygin Soher is geboren in Istanbul. Al vanaf jonge leeftijd werkt hij met computers. Onder andere als computerkunstenaar, animator, codeerder en topologische beeldhouwer creëert Saygin bewegende beelden, virtuele en fysieke objecten, virtuele werelden en content met elementen van design, disfunctionaliteit en wiskunde. Met invloeden vanuit de ideeën van Alan Turing's universele machine tot uit de cinema, biedt zijn werk een gereviseerd perspectief op de grafische lagen en fysieke vormen die onze perceptie verzadigen.
Zijn minutieus geconstrueerde abstracte kunstwerken zoeken de grenzen van audiovisuele, virtuele en fysieke composities en processen door middel van een dynamische mix van realiteit en synthetische beelden.
Virtual Interactive Gallery
[interactieve installatie: computer, joy stick, 2009 & mathematische objecten]
Wiskunde bestaat niet alleen uit symbolen, het is een taal. Een taal voor de regels van het universum; van het voedsel dat we eten tot de aarde waarop we lopen. Het is de definiëring van haar dichtheid, haar kracht en haar gewicht.
Saygin Soher begeeft zich op het snijvlak van de kunst en de wetenschap om de complexiteit van objecten te definiëren. Wat wij zien als wiskundig ervaart Saygin als curven, binnen- en buitenkanten en gesteldheden. Tot kortgeleden was het voor hem een uitdaging om de complexe vormen met behulp van de wiskunde in een virtuele omgeving te creëren en vervolgens over te brengen naar onze fysieke werkelijkheid. Saygin is dankzij een snelle manier van prototyping erin geslaagd om nauwkeurige modellen van zijn 3D-objecten te produceren. Maar deze methode heeft zijn beperkingen. Zijn nieuwe uitdaging is het vervaardigen zijn objecten in een massieve weergave. Nu zijn de afmetingen van dergelijke tastbare modellen nog in centimeters. Saygin streeft ernaar om van de centimeters meters te maken; wat nu 20 centimeter is, is morgen 6 meter.
Zodra de afmetingen van de objecten groter worden, komen er nieuwe vraagstukken aan bod waarmee Saygin zich bezig moet houden. Zoals het materiaalgebruik voor de vervaardiging van het object en de ecologische omstandigheid. Het doel van de kunstenaar is om uiteindelijk tot werken te komen van een groot formaat, geschikt voor in de buitenlucht en voor iedereen. Maar wel duurzaam voor mens en milieu.
up
Barbara Amalie Skovmand Thomsen (1980)
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam [www.barbaraskovmand.com]
Barbara Amelie Skovmand Thomsen vervaardigd haar werken met veel aandacht precisie.
We Are Between You And Me, Pearls
[installatie: 02:00, herhalend, 3 schermen, 4 computers, 2009]
Het werk is deel twee van een liefdesgeschiedenis. Een man en een vrouw zitten aan een tafel en houden elkaars handen vast. Hun hoofden vallen buiten het beeld. Twee handen knijpen parels uit de andere twee handen. Het geluid van parels die over de tafel rollen en op de vloer vallen vormt een ritme die condenseert en culmineert. Barbara streeft naar materialisering van de relatie tussen twee menselijke wezens, tussen de twee partijen in een paar. Geleidelijk vormt zich in het werk een metafoor over liefde, waarin verschillende sferen tot uiting komen: de status en positie van symbiose, schoonheid, spanning, aantrekking en afstoting.
up
