wanneer: donderdag 14 - zondag 24 oktober / ma - vr: 10 - 17uur & za - zo: 11 - 17uur
locatie: Blokhuispoort
entree: €3,50 /  €3,00  (t/m 18 jaar en op vertoon van studentenkaart)

Talent:

Talentscouts Michiel Koelink en Anja Hertenberger zijn in het afgelopen half jaar de eindexamenexposities van de Nederlandse kunstacademies langs geweest om de nieuwste lichting talenten te selecteren. In de exposities tonen de beste pasafgestudeerde mediakunstenaars van 2010 hun werken.

Zij presenteren zich tijdens het festival vaak voor de eerste keer als professioneel kunstenaar. Vaak lopen ze hierdoor tegen zaken aan, waarin ze vaak nog niet zoveel ervaring hebben. Denk bijvoorbeeld aan het geven van een omschrijving van het eigen werk, technische mogelijkheden, de wisselwerking van het werk met de ruimte waarin het gepresenteerd wordt en alle andere zaken die komen kijken bij het installeren en presenteren van het werk. Tijdens het festival wordt aan de kunstenaars de ruimte geboden om hierin meer ervaring op te doen ten behoeve van hun verdere kunstenaarspraktijk.

Daarnaast gaan de nieuwe producties de winnaars van de Jong Talent Prijs 2009 in première; Jan Merlin Marski en Martha Benedikte Hjorth Jesse (ism. Saygin Soyer).

Willem de Kooning Academie Rotterdam / www.jetskevermaak.nl 

Jetske Vermaak wil de toeschouwer laten meekijken in haar innerlijk wereld en beeldende gedachten. Hierin voelt zij zich veilig, ondanks de, soms onbewuste, angsten die zich ook daar afspelen. In haar gedachten en innerlijk wereld speelt zij met spanningsvelden tussen uitersten, zoals echt/onecht, eng/vertrouwd, mogelijk/onmogelijk, afstand/nabijheid, vrijheid/beperktheid. Voor haar is het geheel logisch om zichzelf als een nuchtere dromer en een conservatieve non-conformist te omschrijven.

Om de toeschouwer in haar wereld te betrekken, werkt Jetske met Photoshop. Het realisme van fotografische beelden mixt en verplaatst zij zodanig dat er een andere context en/of compositie ontstaat. Een nieuwe of bevraagbare wereld dat is het resultaat, waarbinnen Jetske ruimte over laat voor de fantasie van de toeschouwer.

Little Sister is Hiding 2010
mixed media installatie: 2010, kast, rekwisieten, digitale fotoframes, theaterspot

‘There are pictures and there are windows, you create windows. I want to look inside them to see what else there is.’

In een modern rariteitenkabinet heeft Jetske een verzameling aangelegd van dierbare objecten en fotomanipulaties. Door middel van deze fotomanipulaties worden beelden gemixt tot nieuw te bewonderen werelden. Met het gebruik van digitale fotolijstjes in combinatie met symboliek wil Jetske een brug slaan tussen vroegere grandeur, haar verval en hedendaags comfort. De mens en zijn omgeving spelen hierin een belangrijke rol. De haastige tijd waarin we leven, waarin door moderne middelen de buitenwereld altijd dichtbij is, doet verlangen naar andere werelden en tijden. Niet alleen de eigen beleving is naar buiten toe erg zichtbaar ook omgekeerd komen vele indrukken soms ongevraagd binnen. Het kabinet biedt je een moment om met een gedachte of beeld privé te zijn.

 

Hogeschool voor de Kunsten Utrecht / www.jaspergriepink.nl

In zijn afstudeeressay schreef Jasper Griepink over het verlies van de fysieke waarneming en de tijd. Twee factoren die onlosmakelijk voortkomen uit de ontwikkelingen van de hedendaagse communicatiemiddelen en informatievoorzieningen, zoals het internet. Op het WWW kunnen we alles zijn wat we willen, overal waar en wanneer we maar willen. Hoewel het aandoet als een droom die uitkomt, heeft het ook negatieve gevolgen. Zo raken we bijvoorbeeld het contact met onze fysieke waarneming kwijt.

In zijn werk wil Griepink ontsnappen aan de (virtuele) werkelijkheid en terug gaan naar de fysieke natuur, het echte paradijs, om zijn eigen leven te hervinden. Toch ontkomt hij in zijn pogingen hiertoe niet aan de hedendaagse mediamiddelen. Door de fysieke wereld te combineren met de virtuele wereld probeert hij een band te smeden tussen deze twee schijnbaar tegengestelden. Door flora en fauna te combineren met video en virtuele werken, geeft hij toeschouwers een gefragmenteerde blik in het paradijs dat ergens in het midden voorhanden moet zijn.

Birds of Paradise / Ptilonorhynchidae
mixed media installatie: 2010, video, 2:11, projectie, kleur, geluid, video Ptilonorhynchidae, 1:55, monitor, kleur, geluid, floratuin, theaterlampen

Birds of Paradise gaat over hebzucht, liefde en devotie. Door flora, fauna en technologie te combineren heeft Jasper een idyllische setting gecreëerd. Dit paradijselijke beeld wordt versterkt door de video over De Ptilonorhynchidae (de prieelvogel). Deze vogel gebruikt een ritueel om aan een partner te komen. Zorgvuldig verzamelt de prieelvogel kleurrijke spulletjes om ze vervolgens in en rondom zijn nest te etaleren. Op dit versierde nest neemt hij plaatst en wacht af op zijn liefde, die hem door al deze pracht en praal nooit zou kunnen afwijzen. In de praktijk blijkt deze passieve zoektocht echter niet vaak te slagen. Hoewel er uren worden besteed aan het voorbereiden van zijn nest, wordt deze vogelsoort maar zelden aangetroffen.

Hogeschool voor de Kunsten Utrecht / www.timvandermeer.com

In haar werk onderzoekt Tim van der Meer primaire emoties zoals onveiligheid en angst. Tims werk speelt in op het oerinstinct van de toeschouwer. Ideeën van warmte, onderdak en veiligheid staan in schril contrast met gevoelens van angst voor het donker en het onbekende. Deze gevoelens spelen zich meestal af op het onderbewuste niveau en zijn niet echt bewust aan de orde voor ons. Het is er gewoon. Maar waarom? Waarom ervaren we de ene situatie als onveilig en de andere als veilig? En is deze automatische reactie of interpretatie feitelijk correct wanneer we verder kijken? Tim denkt dat deze gevoelens of emoties gedistantieerd zijn van de mensen zelf. Wat definieert veilig? Wat voor sommigen als veilig wordt ervaren, is immers beklemmend en beangstigend voor anderen.

Anima
2010, een kanaal video installatie: video, 20:00, projectie, draad, zwart/wit, geen geluid

De drang om je te verstoppen, op een veilige plaats, is iets dat Tim vooral fascineert. In haar installaties dwingt ze de toeschouwers in een situatie waar ze meestal onbewuste gevoelens zo sterk ervaren dat ze ineens bewust worden van die gevoelens. Pretentieloze, low-tech materialen, zoals wol, textiel, hout en rook worden in combinatie met video gebruikt om de kijker terug te brengen naar een meer primitieve wereld van de elementaire behoeften en angsten. In de klinische ruimte van de installatie 'Anima' wordt de kijker geconfronteerd met het beeld van iemand in een toestand van rusteloze slaap. De vermeende veilige ruimte waar we ons in bevinden tijdens de slaap is hier blootgesteld: een slapende gevangene, gadegeslagen door toeschouwers. Een totale vernietiging en blootstelling van de privé ruimte.

Hogeschool voor de Kunsten Utrecht / sleezamo@hotmail.com

In haar werk benadert Lisa Moerland haar oude vak van kostuumontwerper op nieuwe wijze. Dat heeft geleid tot verschillende film en fotografie projecten, waarin het lichaam versus kostuum en macht versus kwetsbaarheid centraal staan.

De functionaliteit van een kostuum is meestal gericht op twee mogelijkheden: als een bedekking van het naakte lijf en als een mogelijkheid om in een sociaal-maatschappelijke context het bezit van een rang, beroep of cultuur uit te kunnen drukken. Voor Lisa bestaat er echter nog een derde mogelijkheid; de mogelijkheid om door middel van een kostuum ideeën en emoties uit te drukken.

Juist omdat kleding onze tweede huid is en ons 'zelf' bedekt, bezit het de potentie om op symbolische wijze delen van onszelf tot uitdrukking te brengen. Het kostuum gebruikt Lisa dan ook als tastbaar verlengstuk van innerlijke processen.

Een te Nauw Kostuum
mixed media installatie: 2010, video, 3:00, monitor, kleur, geluid, 3 foto's; 'borst' 26.5x20cm, 'rug' 30x40cm, 'lach' 40x30cm

De inspiratiebron voor dit werk was een zin uit een boek van Orhan Pamuk waarin één van de hoofdrolspelers sterft en zegt; 'Ik wilde mij van deze wereld bevrijden als van een te nauw kostuum'.

Misschien dat iedereen wel een moment in zijn leven kent waarbij zo'n gevoel overheersend is. De verstikking en benauwenis en de enorme drang naar bevrijding. Als maker vroeg Lisa zich af of het mogelijk was om met zo'n concept te werken zonder te verzanden in zwartgallige beelden waar je een beetje verdrietig van wordt. Kortom, hoe vind je schoonheid en humor in zoiets?

Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag / www.jorisstrijbos.nl  www.macular.nl

Joris Strijbos is actief op het gebied van live cinema en audio presentaties. Hij is een van initiators van het collectief "Macula",  waarin bij de producties van dit collectief de klemtoon hoofdzakelijk ligt op de synesthetische relatie en interactie tussen bewegend beeld en geluid.

Sinds 1999 runt Joris zijn eigen platenlabel genaamd "Obnoxious Records" van waaruit hij allerlei soorten elektronische muziek released. Ook heeft Joris werk uitbracht op verschillende internationale platenlabels en trad hij op in vele landen in heel Europa. Bij het bouwen van audioapparatuur voor zijn optredens, breidde hij zijn live-sets uit met verouderde en analoge videoapparatuur. Daarbij experimenteerde hij met het maken van abstracte beelden en beeld-geluid relaties door het gebruik van circuitbending methoden en signaalvervorming. Tegenwoordig ontwikkeld Joris computersoftware om visuele complexiteit te genereren.  Biologische organisaties en structuren hebben daarbij zijn belangstelling.

Phase=Order
kinetische licht installatie: 2010, tafel, 96 plexiglas schermen (23x14cm), servomotor, computer, geluid, theaterlampen

Phase=Order is een modulaire, kinetische licht installatie. Modulair houdt hier in dat meerdere gelijke individuen samenwerken om een geheel te vormen. Elke module in deze installatie bestaat uit een plexiglas plaat op een motor gemonteerd, allen aangestuurd door een algoritme gebaseerd op groepsdynamica. De bewegingen die de panelen maken zijn geïnspireerd op bewegingen zoals die ontstaan bij zelf organiserende processen in de natuur. Zoals de wind speelt met een graanveld of hoe een school vissen reflecteert in de zon.

Naast beweging zijn ook licht en geluid belangrijke componenten binnen de installatie. Door gebruik te maken van plexiglas, dat in staat is om te spiegelen en transparant te zijn, ontstaat er een lichtweerkaatsend systeem dat resulteert in een abstract veld van schaduw en licht. De motoren die de panelen aandrijven maken geluid. Bij het versnellen of afnemen van de beweging van de panelen, doet het geluid denken aan de toe- en afnemende wind, of aan een zwerm bijen.

Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag / mitkolja@gmail.com

Tot ongeveer twee jaar geleden maakte Mit Koevoets vooral gebruik van programmeertaal, video en 3d-animatie. Daarna is hij daarbij ook begonnen met schilderen, tekenen en theater. De kennis en ervaring die hij met deze disciplines opdeed is hij gaan toepassen in het digitale werkveld. Door de combinatie van digitale technieken met meer traditionele technieken ontstond een werkwijze waarbij Mit de animatie als een sculptuur met een extra dimensie (tijd) kon gaan benaderen. Dit perspectief is voor hem één van de meest waardevolle persoonlijke ontwikkelingen geweest. Het verschil tussen deze en zijn voorgaande benadering is voor hem het verschil tussen een stuk klei en een houten pop. Vanuit dit nieuwe perspectief is Mit in staat elke animatie te beschouwen als verschillende variaties van een enkele vorm.

Leugens zijn Geschonken
mixed media installatie: 2010, filmcarrousel, 3D objecten, microcontroleur, halogeenlampen

‘Leugens zijn geschonken’ is een installatie die te vergelijken is met een ouderwetse zoötroop (animatiewiel). In tegenstelling tot een ouderwetse zoötroop bestaat de animatie in L.z.g. uit 3-dimensionale beeldjes in plaats van 2-dimensionale plaatjes. De animatie is een lus van 24 frames die digitaal is gemaakt. De frames zijn uiteindelijk geprint met behulp van Rapid Manufacturing in ABS-kunststof. De beeldjes zijn vervolgens op een 2 meter hoog verticaal wiel geplaatst. Het wiel wordt aangedreven door een elektromotor. Een infraroodsensor schakelt een lampje wat telkens op precies het juiste moment een flits produceert.

Het werk is ontstaan uit de wens om een 3d-animatie te creëren en die vervolgens ook op een fysieke 3-dimensionale manier te visualiseren. Daarnaast speelt het ook met het contrast tussen lo-tech en hi-tech. De sciencefiction cultuur van onze generatie zorgt ervoor dat toeschouwers over het algemeen het beeld als hi-tech ervaren; het woord "hologram" wordt vaak genoemd. Het is echter een mechanisch systeem, waaraan enkel het element van digitale bewerking is toegevoegd om een geraffineerd resultaat te behalen.

Rietveld Academie Amsterdam / Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag / www.chajahertog.com

Het werk van Chaja Hertog bevindt zich in het randgebied van beeldende kunst, muziek en theater. Chaja werkt als een 'visuele dichter', vanuit een gevoel of een sfeer die haar aantrekt. Zij werkt intuïtief. Er ligt geen nadruk op verhalende elementen en het gaat om de kracht van het beeld. Wanneer Chaja aan het werk is, voelt zij zich een ontdekkingsreiziger en een uitvinder tegelijk. Zij wil haar grenzen verleggen en continu nieuwe kennis vergaren. Haar zoektochten leiden haar naar een eindresultaat dat niet van te voren vaststaat. Voordurend experimenteert Chaja met verschillende materialen en technieken. Dat doet zij op een bijna wetenschappelijke manier. Daarnaast streeft ze naar een zo perfect mogelijk uitgevoerd vakmanschap in het eindresultaat. Dit is zeer kenmerkend voor haar werk. Het concept, onderzoek en uitvoering zijn in Chaja‘s projecten onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Chaja werkt sinds 2001 samen met Nir Nadler aan een grote verscheidenheid van artistieke disciplines. Variërend van performance, sculptuur en installatie tot fotografie en bewegend beeld. De relatie tussen lichaam, tijd en ruimte speelt een centrale rol in hun werk. De dunne scheidslijnen tussen nabootsing en metamorfose, kostuum en vermomming komen daarin vaak naar voren. Ze benadrukken hoe men kan veranderen in de ander, de ander kan verdringen of zelfs kan overnemen. Chaja en Nir zijn beiden afgestudeerd aan de audiovisuele afdeling van de Gerrit Rietveld Academie (2005 en 2006). Chaja heeft daarna haar Master behaald bij de ArtsScience afdeling van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den-Haag. Nir is momenteel met zijn Master aan DasArts Advanced Studies for Performing Arts in Amsterdam.

The Four Riders
2010, vier kanaal video installatie: HD Video, 7:52, projectie

The Four Riders is een video vierluik. Ieder scherm toont een paard dat, gefilmd vanuit een laag perspectief, op de toeschouwer komt afgerend. Deze beelden worden afgewisseld met close-ups van de spiermassa, de ogen, openstaande neusgaten en de rennende hoeven van de paarden. Een muzikale compositie is samengesteld van geluidsopnamen van het “binnenwerk” van het paard; de ademhaling en de hartslag. Het uiteindelijke werk is zo een deconstructie van een paard waarbij alle losse onderdelen samen een grote mechanische machine vormen die veel kracht uitstraalt en hypnotiserende compositie vormt.

AVANS / St. Joost Breda / www.elinebeentjes.com

Eline Beentjes houdt zich in haar werk bezig met het begrip 'intimiteit'. 'Intimus' komt uit het Latijn en betekent binnenste, een geheim. In de regie richt Eline zich op de menselijke kwetsbaarheid en probeert aangeleerde structuren te doorbreken. Zij spits zich daarbij toe op het menselijke verlangen naar verbondenheid, naar lichamelijke emotionele of spirituele intimiteit. Op deze wijze krijgt Eline toegang tot haar onderwerpen, waarbij zij appelleert aan zelfreflectie en zelfacceptatie.

Intimancy
2010, video: 20:00, flatscreen

De wereld draait om je heen met al zijn indrukken. Die indrukken wekken verschillende gevoelens en emoties op, die verdieping geven aan je gevoelswereld. Eline probeert de gevoelens van anderen waar te nemen en daar vorm aan te geven. Hierbij maakt zij gebruik van het medium film. Verwondering speelt een rol in het werk. Mensen los laten komen van hun eigen beeldvorming, stabiliteit en levenshouding, waardoor hun zekerheden betrekkelijk worden en ze opnieuw hun positie moeten bepalen. De verwondering die dit teweeg brengt, wil Eline met anderen delen. In Intimancy heeft Eline tweede- en derdejaarsstudenten van de academie geprikkeld, gekieteld en laten balanceren op een heel smal paaltje.

AVANS/ St Joost Breda / www.thijsvangasteren.nl

Thijs van Gasteren werkt al meer dan tien jaar met fotografie en film. Zijn werkveld varieert van vrij werk, experimenteel, fictie en documentair. Daarnaast maakt hij ook films in opdracht van bijvoorbeeld bedrijven en musea.

Colour TM 16mm
interactieve mixed media installatie: 2010, oude televisies, dvd, videocamera, onderdelen van meer dan 100 elektrische apparaten

De machine‚ Colour TM 16mm, die Thijs ontwikkelde, fungeerde eerst als rekwisiet in een film. Het werd gebruikt in een scene waarbij een hoofd werd open gezaagd. In de film werden de hersenen aangesloten op een machine om er zo beelden uit te krijgen.
Na de film heeft Thijs de machine uitgebreid en er vier televisie schermen op aangesloten die aangestuurd worden door twee dvd spelers (verstopt in de sokkel). Op de schermen worden 16 mm beelden getoond over het dagelijks leven van Thijs op de kunstacademie. De toeschouwer kan op een knop drukken waarna de hersens beginnen te trillen, er verschillende metertjes uit slaan en radertjes gaan draaien.

Hanze Hogeschool Groningen / Academie Minerva / www.harrybos.nl

Harry Bos is een kunstenaar die zijn artistieke vrijheid en zeggenschap pas op latere leeftijd ontdekte. Van 1978 - 2010 werkte hij in verschillende functies binnen verschillende penitentiaire inrichtingen en de laatste 10 jaar als maatschappelijk werker op de uitstroomunit van een TBS- kliniek. Tijdens zijn studie aan Academie Minerva kwam Harry er via de kunstenaar Alec Soth achter in welke mate een eclectische aanpak de toeschouwer actief kan maken. Door de ontbrekende componenten zelf in te laten vullen neemt de beeldende kracht van het werk toe. Het werk 'Het Beeld, Het Oordeel‘ is daarvan het meest actuele resultaat.

Het Beeld, Het Oordeel
multi media installatie: 2010, 6 video's: Chantal 9:37, Harry 7:20, Marloes 11:21, Paul 9:04, Ronald 5:43, Vera 7:06, koptelefoons, foto's 30x36cm

“De Romeinse keizers hadden het al vroeg begrepen; op elke munt in hun uitgestrekte rijk moesten de onderdanen elke dag geconfronteerd worden met hun beeltenis. En dus sloegen de keizers hun portret op elke munt. Beeldvorming en de kracht van het beeld maakte een aanvang die vandaag gehanteerd wordt door elk bedrijf, politicus of wie er maar belang bij heeft dat de massa doordrongen raakt van de impact van het beeld. Harry Bos wil hier tegenin gaan. Hij wil deze beelden neerhalen en terugbrengen in een ander perspectief. Hij wil de kijker bewust maken van de manipulatieve kracht van het beeld.” Frank Lisse

Wanneer de verhalen grip krijgen op de kijker/luisteraar zal hij mogelijk verder gaan zoeken en andere verhalen beluisteren en/of de portretten nog eens opnieuw bekijken. Zo ontstaat er een spel over de (voor)oordelen die zich in het hoofd te lijken hebben vastgezet. En er ontvouwen zich portretten van personen die langere tijd verbleven in een gevangenis of Huis van Bewaring. Een proces van reflectie komt op gang en nodigt uit tot overdenking.

ArteZ/ Media Department Enschede / agent_gajewska@gmx.de

Katarzyna Gajewska‘s nieuwsgierigheid naar het maken van kunst gaat verder dan het bereiken van een eindproduct. Het is niet alleen een kunstexperiment, maar ook een wetenschappelijk experiment voor haar. In haar experimenten gebruikt zij wiskundig onderzoek om hiermee oplossingen voor probleemstellingen te vinden.

Frequensy Creates Matter
mixed media installatie: 2010, trilapparaat/metaal, licht, fiberglas, infrarood camera, infrarood leds, laptop. Geluidsinstallatie: trilplaat, metaalplaat, speaker, plasticgranulaat

Frequensy Creates Matter bestaat uit twee installaties, die separaat ervaren kunnen worden en ook als een geheel. Het uitgangspunt is het heelal. Hierin zijn verschillende energiefrequenties aanwezig die materie creëren.  Verder dient de kwantumfysica als inspiratiebron, uitgangspunt en inhoudelijk component. In de installatie is te zien hoe de verschillende geluidsfrequenties gematerialiseerd worden in patronen. De toeschouwer kan de installatie aanraken.

 

 

Saxion hogeschool Enschede Kunst en techniek / ArteZ / Media Department Enschede / jan.lange.art@googlemail.com

Ruimte, licht, kleur en interactiviteit zijn belangrijke componenten in het werk van Jan Lange. Met oude en nieuwe media, zoals diaprojectoren en beamers, creëert hij abstracte beelden en omgevingen. De toeschouwer maakt hier onderdeel vanuit en kan vaak invloed uitoefenen op het beeld dat zichtbaar is voor anderen.

Patroon Machine
installatie; stalen frame, 9 diaprojectoren, metronoom

De constructie ziet er technisch, grof en eenvoudig uit. Er zijn twee zijdes van de installatie. De ene kant is de machine met zijn grove constructie en het klikken van de dia’s. De andere kant is de projectie; in kleur, beweging en vorm. De diaprojectoren staan in een raster van drie hoog en drie breed, waardoor een vak van negen pixels ontstaat. De diaprojectoren hebben elk een carrousel met 80 frames met gekleurde folie. Deze setting maakt abstracte patronen. Elke diaprojector projecteert een pixel als een vak. De diaprojetoren lopen parallel met het tikken van een metronoom.

Vorm en Lichtspel
interactieve installatie: 2 projecties

De projectie bestaat uit twee over elkaar geprojecteerde animaties die zo worden samen gevoegd. De ene projectie bestaat uit horizontale streepjes de ander uit verticale streepjes. Elke projectie bestaat uit streepjes in volgende kleurvolgorde: blauw, rood en geel. Door de permutaties van de kleuren ontstaat een patroon. Door het overlappen van de projecties ontstaat een raster in kleur. Als toeschouwer kan je het raster 'breken' en het lijnenspel verstoren door voor de projectie langs te lopen. Zo bepaalt de toeschouwer als onderdeel van de installatie het beeld zelf.

Rietveld Academie Amsterdam / www.robertaschept.nl

Na vijf scholen besloot Roberta dat het haar gezondheid ernstige schade toebracht, en ging ze op de fiets naar Polen om het laatste oerbos van Europa te zien. Eenmaal terug behaalde ze alsnog een diploma op leer- en leefschool Eigenwijs. Tijdens deze periode woonde ze op een zolderkamertje boven een theater met als enige vriend pen en papier. Hier ontdekte ze de wereld van het woord, het genot van andere dimensies scheppen zoals in tekeningen bleek ook mogelijk met woorden. Toch kostte het haar nog heel wat verre reizen voor ze op de voor haar geschapen afdeling Beeld en Taal van de Gerrit Rietveld Academie belandde, waar ze in juli 2010 haar diploma behaalde.

Je Naaste
interactieve video installatie: theaterspot, projectie, computer

Contact, van welke aard dan ook, is een essentie van het bestaan zonder welke we nooit helemaal zullen weten wie we zijn, en of we er zijn. 'Je Naaste' bestaat door de ander. Dit door het contrast tussen schaduw en licht. De schaduw van de toeschouwer werkt als een sleutelgat, waardoor je naar binnen kunt kijken en de ander ziet.

 

Rietveld Academie Amsterdam / www.kasperjacobs.com

In de video-installaties van Kasper Jacobs ontvouwt zich een absurde werkelijkheid van filmische observaties die zich manifesteren in de publieke ruimte. Centraal hierbinnen staan ruimtelijke én menselijke studies die het schemergebied opzoeken tussen fictie en non-fictie. Zijn sterke fascinatie voor onvolkomenheden en imperfecties leiden tot onverwachtse registraties waarbij lankmoedigheid, waarneming en een zoektocht naar een diepbeleefde waarheid centraal staan.

Canta Mania
een kanaal video projectie, 2010, HD video 5:24. loop, kleur/geluid

Canta Mania toont een dertigtal invalidenvoertuigen die zich in allerlei absurde patronen over een grasvlakte voortbewegen. Naarmate de video vordert wordt duidelijk dat niet om een vastomlijnde choreografie gaat, maar een vrije dans waarbij de bestuurders binnen een afgekaderd gebied hun eigen parcours bepalen. Deze video belicht op relativerende wijze een opdoemende subcultuur die lak heeft aan regels en restricties en een geheel eigen positie inneemt in ons gematerialiseerde geheugen.

 

Rietveld Academie Amsterdam / www.anatsegal.com

Anat Segals werk vertaalt zich in schilderijen, tekeningen en video. Hierbinnen onderzoekt en interpreteert zij de wereld en de mensen om haar heen en neemt daarbij haar verleden en jeugd in Israël mee. Haar doel is niet gericht op het maken van kunst, maar op het creëren van vrijheid door open en directe verhalen te vertellen.

Look
een kanaal video installatie: 2010, 5:22, projectie, kleur, geluid

“If you show me blood, and I say blood, you'll say color” (Polyanna Frank, “In the Darkness”)

Een videowerk dat speelt met de onmogelijkheid van communicatie, met titels die refereren naar de media van vandaag en beelden die betrekking hebben op verschillende gebieden. Waaronder kunstgeschiedenis, popcultuur, natuur en de culturele geschiedenis het Midden-Oosten. De deconstructie van de relatie tussen woorden en beelden, wordt een spel van politieke verwijzingen. Heen en weer stuiterend tussen de toeschouwer, de kunstenaar en het kunstwerk.

ArteZ Arnhem / www.adamnillissen.com

Adam Nillissen groeide deels op in Israël en deels in Nederland en de mentaliteit van beide landen zijn herkenbaar in zijn werken. Israël kenmerkt zich door het snelle leven vol tegenstellingen en controverse, Nederland zoekt gestadig naar de consensus. Zijn gemengde achtergrond vormt de rode draad door al zijn werk. Hoe belééf je een situatie? Daartoe ontmantelt Nillissen zijn onderwerp tot in de kleinste kern en zoekt hij naar nieuwe wegen om die kern zichtbaar te maken. Als beeldend kunstenaar werkt hij samen met choreografen en dansers om zo op een originele wijze datgene uit te drukken dat ons als mens definieert. De machteloosheid van verlangen, de agressie die voortvloeit uit wanhoop, de noodzaak iets - jezelf, een ander? - aan te raken, totdat er grenzen overschreden worden en de tegenstellingen duidelijk worden.

Shuk Hakarmel
twee kanaal video installatie: 2010, 15:04, projectie

Shuk Hakarmel is het kloppende hart van Tel Aviv. In deze lange marktstraat, deels overdekt met luifels tegen de felle zon, komt alles samen. Rijk en arm schuifelen naast elkaar door de menigte en hebben alleen oog voor de koopjes en de aanbiedingen. Een hels kabaal van kooplui die hun waren aanprijzen. Hier komt iedereen samen en blijft iedereen alleen. Ieder met zijn eigen zorgen en plannen, verwachtingen en teleurstellingen. In Shuk Hakarmel wordt deze drukke markt tot op de kern ontmantelt, totdat er niets meer over is van het lawaai en de drukte. De mensenstroom staat stil en er wordt ingezoomd op dat wat de mens bindt en scheidt. Allemaal samen, maar toch ieder voor zich, met zijn eigen verleden en onzekere toekomst.

Zo worden de mensen als onbeweeglijke beelden bevroren en in verschillende composities gepositioneerd, zodat steeds nieuwe situaties worden gecreëerd.

Het geheel vertelt een verontrustend verhaal over de mens en zijn tegenstrijdigheden. Het zijn immers de tegenstrijdigheden die ons definiëren.

Artez Arnhem / Fine Art / www.petervanderes.nl

Peter van der Es houdt van Hollywood. Naast dat Hollywood het centrale thema in zijn werk is, kijk hij dan ook veel films. Het is zijn ideale gereedschap om mee te werken. Voor Peter is film niet alleen vermaak; het kleeft aan elkaar van statements en kleine manipulaties die het verhaal overtuigend maken. Hierdoor is film als concept een soort collectieve oersoep met elementen uit de werkelijkheid, citaten, verzinsels en associaties die nagalmen in ons collectieve geheugen. Veel van die associaties bestaan dan ook voornamelijk ergens tussen het medium film en het publiek in. Zoiets als een superheld, een utopische of distopische stad, zijn vaak schimmen tussen films in, die in de ons omringende werkelijkheid hun weerslag vinden. Peter baseert zijn werk op het collectieve geheugen en associaties. Hij probeert zo dicht mogelijk op die onduidelijke parallelle werkelijkheid van de wereld en Hollywood te zitten en gebruikt film als collega-materiaal voor zijn digitale tableau-vivants.

Dystopia
twee kanaal video installatie: 2010, 3:37, loop, projectie, computer, kleur, geluid

Distopie is een begrip waarin onze nare dromen, angsten en vermoedens eindelijk hun weerslag kunnen vinden. Soms is het een ideologie, soms een wereldbeeld. Vaak een extreem gesegregeerde pyramide-stad, waarin anonieme arbeiders van werk naar huis reizen, terwijl een enorme corporatie zich in ivoren of metalen torens boven de massa verrijst. Op deze voorstelling zijn ontelbare varianten aanwezig, maar het blijft een duidelijk begrip wat sterk vertegenwoordigd is in film en media. Vanaf de monsterlijke 'Moloch' blijft het een favoriet decor voor sociaal geëngageerde vertellingen. In 'Dystopia' wil Peter een stad herscheppen uit de media-geschiedenis, een decor en spiegel, een projectie van onmenselijke vooruitzichten.

True Romance
Twee kanaal video installatie: 2010, 14:00, loop, schilderijlijst, lcd schermen, kleur, geluid

Romantiek is in menig film een anker. Waar de wereld vergaat is het veelal de liefde die overwint. In de dynamiek van film, montage, muziek en kadering gaat romantiek een eigen leven leiden, en geeft een hoopvol en mysterieus product als resultaat. Romantiek is verstild in ons geheugen en vanaf dat moment kan echte romantiek slechts een afspiegeling zijn van ons grote voorbeeld.
Door scènes uit vroege en oorspronkelijke film te hermonteren en mixen, herschept en manipuleert Peter tegelijk het voorbeeld en de herinnering aan ware liefde.

.

ArtEZ / Hogeschool voor de Kunst Zwolle / elsbethciesluk@hotmail.com

Elsbeth Ciesluk’s werk is zeer fysiek. Vanaf haar 19de zette zij al zeer actief lichamelijke prestaties neer doordat zij hoog niveau aan hardlopen deed, in haar werk heeft Elsbeth deze energie uitbarstingen voortgezet. Haar werk vertaalt zich in performance, video, installatie, sculptuur en foto. Vanaf september volgt zij de master beeldende kunst in Den Bosch bij AKV.St.Joost.

Performance
Een kanaal video installatie: 2010, 0:00, loop, projectie, kleur, geluid

Het werk is een registratie van Elsbeths eindexamen, waarbij zij voor de hele examencommissie op en neer sprong tot ze niet meer kon. Het is het afsluitende gedeelte van een half uur durende performance, waarbij Elsbeth op allerlei mogelijke manieren iets probeerde te bereiken, waarvan zij van te voren al wist dat het haar niet zou lukken. Het gaat echter maar door en door en door. Of Elsbeth zich er daadwerkelijk bij neerleg dat het niet gaat lukken, weet zij niet. Het is alsof ze erin berust, maar tegelijkertijd vergeet waar het om ging. Door de herhaling verdwijnt het begin en verdwijnt het doel, de herhaling zelf is het enige dat haar uiteindelijk bezighoudt.

Grafische Vormgeving aan de Sint-Lucas Boxtel / Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag / www.macular.nl

Daan Johan is een kunstenaar die de technologie uit het verleden verkent om nieuwe instrumenten te creëren, vaak met een vorm van sculpturale waarde en vakmanschap. Tijdens zijn opleiding Grafische Vormgeving aan het Sint-Lucas in Boxtel, kreeg Daan al snel interesse in elektronische muziek. Na het zelf maken van elektronische muziek besefte Daan al snel dat het hem om de technologie achter de muziek ging. Dat sprak hem het meest aan. Hij begint met het onderzoeken van analoge synthesizers, lab-apparatuur en HiFi-apparatuur om zo unieke en vaak onontgonnen vormen van geluid te creëren. Eerst door middel van circuitbending en later door het ontwikkelen van zijn eigen mechanische en elektronische apparatuur. Interactieve installaties volgden, nadat Daan de apparatuur koppelde met software. In 2006 ging Daan naar het Beeld & Geluid / ArtScience programma aan het Koninklijk Academie van Beeldende Kunsten en het Koninklijk Conservatorium. Hier onderzocht hij verder hoe hij zijn eigen instrumenten kon creëren. Ook bracht het hem nieuwe interessegebieden, zoals theater en architectuur. Zijn voornaamste focus lag echter nog steeds op het creëren van instrumenten en installaties met de interface als een beginpunt en het maken van unieke instrumenten voor andere artiesten.

Line
geluidinstallatie: 2010, 32 speakers, computer

Geluid wordt in de regel ontvangen als een bron die uit één punt komt. Het gehoor is ingesteld om geluidsbronnen en ruimtes op die manier te lokaliseren en te interpreteren. Line breekt die regel door op golfvormniveau het geluid te breken in 32 stukjes. Die stukjes geluid, kleine pulsjes van gelijk volume, worden verdeeld over de luidsprekers. Voor het publiek heeft dit als effect dat normale klanken onherkenbaar voorbij schieten door de ruimte op enorme snelheid.

In 2009 is de Jong Talent prijs uitgereikt aan Jan Merlin Marski, Martha Benedikte Hjorth Jessen en Femke Dijkstra. Tijdens het festival gaan de nieuwe producties van Jan Merlin Marski en Martha Benedikte Hjorth Jesse (ism. Saygin Soyer) in première.

www.marthabenedikte.dk / www.sayginsoher.com

Martha Hjorth Jessen studeerde in 2009 af aan de Rietveld Academie te Amsterdam. Martha is conceptueel kunstenaar en werkt op het gebied van sculptuur en installatie.

In 2009 toonde Martha de installatie Architectural Recalibration, een installatie bestaande uit constructies van draadstaal in de vorm van gebouwen, die uit een grote bak gevuld met zeepsop omhoog kwamen. Het resultaat waren bouwwerken met ogenschijnlijk kwetsbare muren van zeepbellen. Bij het blazen tegen deze muren door bezoekers vlogen grote zeepbellen de expositieruimte in. Ook bleek dat de muren niet zo kwetsbaar waren als dat ze eruit zagen. Pas bij het neerlaten van de bouwwerken in de bak, verloren zij hun kracht. Met dit werk won Martha de Jong Talent Prijs 2009. Mede dank zij de Jong Talent Prijs 2009 ontwikkelde Martha het werk Chance Encounter on a Polyform Playground. Samen met Saygin Soyer.

Saygin Sóher werkt met digitale media; wetenschap, wiskundige systemen en animaties hebben zijn voorkeur. Hij studeerde in 2009 af aan ArteZ, Media Department Enschede. Saygin exposeerde ook tijdens het Media Art Festival 2009.

Tegenover elkaar zijn Martha en Saygin digitaal versus analoog, de bouwer in de virtuele werkelijkheid versus constructeur en bouwer in het echte leven. Wat ze delen is een liefde voor de logica van 3-dimensionale ruimtes.

Chance Encounter On A Polyform Playground
mixed media installatie: papieren sculptuur, projectie, computer met mapping software
(Van 9-12 september te zien geweest tijdens het Flux-S festival in Eindhoven)

Een ruimtelijke sculptuur die de perceptie van twee- en driedimensionaliteit aan het wankelen brengt. Chance Encounter on a Polyform Playground is een installatie waarin een geometrische sculptuur tot een asymmetrisch grid wordt. Digitale projecties op die ondergrond volgen en weerleggen de regels van de normale perceptie. Geanimeerde flarden bevatten stukjes herkenbare werkelijkheid, dan weer leiden ze tot abstracte configuraties die de lijnen en het oppervlak wijzigen, boven zichzelf uittillen, vervormen en ze transformeren tot een droomachtige sequentie. De grillige geometrische opbouw van de sculptuur breekt de projectie voortdurend op in nieuwe ruimtelijke dimensies. In het spanningsveld tussen fysieke en imaginaire ruimte moet niet alleen de ruimte zelf maar ook de toeschouwer zich steeds hernemen. (tekst Flux-S.nl)

ArteZ/ Media Department, Enschede / www.screenfly.eu

Jan Merlin Marski deed een opleiding voor Web en Video maar hij voelde zich bij het toegepaste werken voor opdrachtgevers niet thuis. Tijdens zijn studie op de AKI in Enschede leerde hij meer grip te krijgen op het scheppen van beelden, zoals hij die in zijn gedachten voor zich zag. Door middel van zijn ruimtelijke, soms ook interactieve, installaties wil hij de toeschouwer in contact brengen met het beeld en het gevoel dat Merlin's uitgangspunt vormde voor het betreffende werk.

Dat hij hierin slaagt blijkt uit de lijst van exposities waaraan Merlin reeds heeft deelgenomen en de prijzen waarvoor hij genomineerd is of heeft gewonnen. Zo was hij in 2009 genomineerd voor de Youngblood Award van het Gogbot Festival in Enschede en won hij zowel de Jong Talent en de Publieksprijs van het Media Art Festival voor Jong Talent in Leeuwarden.

Relict
sculptuur: 2010, stalen pyramide, glas, epoxy, theaterlampen

'Relict' is het derde, en tevens laatste, werk in een serie van werken, waartoe ook Sequenz 1006 (2007) en Entrophie (2008) behoren. Leven, dood en (her)geboorte zijn de uitgangspunten van deze reeks, met daaraan gekoppeld de geschiedenis van het werk en de herbeleving ervan door het publiek. Het eerste werk Sequenz 1006 werd in 2007 gepresenteerd en was opgebouwd uit glas en metaal. Deze materialen worden steeds naar een nieuwe vorm getransformeerd. In combinatie met video, licht en de positionering in de ruimte worden nieuwe betekenissen verkregen en nieuwe ervaringen bij de beschouwer opgeroepen.

In de installatie 'Entropie', die Jan Merlin Marski tijdens het Media Art Festival 2009 toonde, ziet de toeschouwer een kogel zich langzaam een weg boren door negen glasplaten, die één voor één in stukken uiteen vallen op de grond. In werkelijkheid duurde de opname van het schot 2 seconden. De hoge snelheidscamera nam 1000 beelden per seconde op, bij een normale camera is dit 25 beelden per seconde (bps). De 1000 beelden per seconden worden in de installatie op de normale videosnelheid (25 bps) afgespeeld, waardoor het lijkt alsof het in slow motion wordt afgespeeld. De uiteindelijke video duurt drie minuten. Dit effect van het afspelen van de video-opname zorgt voor een adembenemend schouwspel in beeld en een overdonderd geluidseffect. In het werk Entropie lost een heldere structuur op en transformeert daarbij in een schijnbaar chaotische toestand. Deze transformering roept een apocalyptisch en tegelijk poëtisch gevoel op.

Merlin won met Entropie zowel de Jong Talent Prijs 2009 als de Publieksprijs 2009.

Voor Relict voegt Merlin de uiteengevallen delen weer samen. De stalen constructie werd omgevormd tot een gelijkbenige piramide en het glas tot een schaal en druppelvormig object omgesmolten. Deze 'druppel' hangt in het midden van de piramide te hangen.

Merlins wens is om Relict op zee tot zinken te brengen in 2011. Deze 'begrafenis' zal worden gefilmd door twee camera's. Een x aantal maanden blijft de piramide op de bodem van de zee. De verwachting is dat in de loop van de tijd het materiaal van de piramide verweert door het zeewater, en mosselen en algen die zich aan de oppervlakten gaan hechten. In de kogel bevinden zich zaden die na de optakeling gezaaid zullen worden.