2007

In 2007 werden twee Artists in Residence projecten gerealiseerd met vier kunstenaars. Het gebruikelijke AiR project met internationale kunstenaars en een nieuw initiatief; de mini AiR.

INTERNATIONALE AiR

Powerplant (bestaande uit de Nederlandse Krista Burger en Nina Thibo) werd geselecteerd voor de 2007 editie van het Artist in Residence programma. Van 8 augustus t/m 9 september verbleven zij in Kunsthuis SYB te Beetsterzwaag en van 10 t/m 21 september in Leeuwarder festivalcentrum Amicitia.

Voor Mental Mickey and the Desert of Doom schreef Powerplant confronterende teksten voorzien van dichterlijke dialogen. Daarnaast ontwikkelden zij karakterpoppen en rekwisieten, fysieke en audiovisuele elementen. Het resultaat bestond uit drie filmsets waarin drie aktes werden gespeeld. Daarin werden met behulp van drie schermen waarop verschillende video’s te zien waren, ook de performances zelf geregistreerd en ‘live’ geprojecteerd. Zoals in het theater versmolten decor, licht, poppen, geluid, video en kunstenaars tot een geheel.

Mental Mickey and the Desert of Doom speelt zich af in een woestijn met een Dubai-achtige oase. Hierin proberen personages zoals de afgedankte Power Rangers en de Sjiek en zijn bediendes op geestekracht te overleven in een wereld van reiniging van vervuiling, overmatige consumptie en de constante behoefte aan entertainment en bevestiging.

Powerplant werkt meestal met korte projecten op spontane locaties. “Voor het eerst konden we in alle rust en concentratie een lange tijd werken aan één project. Dit gaf ons de mogelijkheid tot meer experiment en het maken van een groter project. Een ander uitdagend element was dat we in twee ‘theaters’ speelden; in Kunsthuis Syb en Amicitia. Hierdoor werd vooral naast onderzoeken in ‘theater maken’, routing, plaatsbepaling en publiek zeer interessante factoren”, aldus Krista Burger. Nina Thibo: “Het was voor het eerst dat we een mobiel project maakten. Het demontabel bouwen zorgde voor een minder vluchtig karakter dan eerdere voorstellingen. De specifieke concentratie was gericht op hoe de verhaallijnen meer fysiek, compact en ‘audiovisueel’ zichtbaar geïntegreerd konden worden in de performances en installaties. Ik ben tevreden met de aanpak en opzet van de verschillende media die het verhaal in aktes tot geheel tot de voorstelling maken”.

MINI AiR

Het mini Artist in Residence project van maximaal twee weken werd dit jaar opgevuld door Jong Talent deelnemers Steef van Lent en Edwin Stolk. Twee weken lang werkten zij aan nieuw werk in het festivalcentrum Amicitia. De producten die gemaakt zijn, werden vertoond tijdens het Media Art Festival 2007.

Edwin Stolk (alumni Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten Den Haag) werkte met het concept ‘overvloed in massa media en consumptiemaatschappij.’ Stolk’s werk bestond uitsluitend uit materiaal, verzameld en gevonden in het Amicitia. Stolk was gewend om in kleine ruimtes te werken, maar dit keer was zijn doel om een eenheid te creëren op een zo groot mogelijk oppervlak. Zijn onderzoekspunten voor dit project waren het zoeken naar compositie, ongedwongen routine en verwarring stichten.
De ‘chaotische’ wereld van fysiek afval en puin en de ‘vuiligheid’ van tv monde uit in een reusachtige installatie van 400 vierkante meter op de tweede verdieping. Een installatie waarin menig bezoeker zich voorzichtig een onbeduidende weg baande door de ‘kunst van puin en massamedia’. Geschokt verlieten veel bezoekers de ruimte en dat was de exacte reactie die hij met zijn werk wilde bewerkstelligen.

Steef van Lent (alumni Willem de Kooning Academie Rotterdam) legde verborgen details vast in architectuur of natuur. Zijn onderzoeken speelden zich, in tegenstelling tot Stolk’s werk, af op enkele vierkante centimeters. Van Lent’s motivatie was het onzichtbare landschap van het Amicitia gebouw zichtbaar maken, met de fysieke ervaring van het registreren op ontoegankelijke plekken. De installatie stimuleerde de bezoekers om te zoeken en zichzelf te laten verrassen door ze op het verkeerde been te zetten. Van Lent koos vier vaste plekken in elke gang op vier etages en registreerde de ganglocaties met videocamera. Op die manier ontstonden vier nieuwe video’s. Het resultaat bestond uit een installatie met vier monitoren die (bijna onzichtbaar) in het plafond waren gemonteerd; een zeer subtiele installatie met een veelheid aan verborgen details.

Bezoekers ervaarden het werk bij binnenkomst vaak als een geluidsinstallatie totdat men omhoog keek en de monitorschermen ontdekte. Dit was precies wat Van Lent beoogde; een onderzoek naar aanleiding van zijn eigen zoektocht naar ongeziene plekken.